Urodzony: 4 października 1885 r. w Piestrzecu. Zmarły: 6 marca 1953 r. w Warszawie.

Cmentarz Powązkowski: 114-I-20 

Polski inżynier, rektor Politechniki Warszawskiej, profesor i geodeta, który odegrał kluczową rolę w powojennej odbudowie uczelni. Po ukończeniu seminarium nauczycielskiego w Jędrzejowie kontynuował naukę w szkole mierniczej w Pskowie, a następnie w Konstantynowskim Instytucie Mierniczym w Moskwie, który ukończył z odznaczeniem w 1907 r. W latach 1910–1912 studiował na Wydziale Matematycznym Uniwersytetu Moskiewskiego. Działalność naukową rozpoczął w Moskwie, gdzie w 1915 r. został mianowany docentem, a w 1917 r. profesorem zwyczajnym i kierownikiem Katedry Geodezji Wyższej. W 1912 r. opublikował pierwszą rosyjską pracę na temat fotogrametrii, a w 1916 r. monografię poświęconą teorii błędów. Brał udział w organizowaniu Głównego Urzędu Geodezji w Rosji.

Powrócił do kraju jesienią 1921 r., włączając się w prace nad organizacją Wydziału Mierniczego (później Geodezyjnego) PW. W marcu 1922 r. został mianowany profesorem zwyczajnym, obejmując Katedrę Geodezji Wyższej, którą kierował do 1939 r. Pełnił funkcje dziekana wydziałów: Inżynierii Wodnej oraz Geodezyjnego. Godność rektora PW sprawował w dwóch okresach: przedwojennym: 1933–1936 oraz powojennym: 1945–1952. W latach 1936–1938 piastował funkcję prorektora. Podczas okupacji utworzył Państwową Szkołę Budownictwa Lądowego i Wodnego, której był dyrektorem, a po uruchomieniu Państwowej Wyższej Szkoły Technicznej prowadził w niej wykłady. Był uczestnikiem tajnego nauczania w Warszawie i w Kielcach. Po wyzwoleniu zaangażował się w odbudowę stolicy i uczelni, zostając przewodniczącym Komitetu Odbudowy PW. Pełnił wiele funkcji państwowych: był dyrektorem Geodezyjnego Instytutu Naukowo-Badawczego oraz prezesem Głównego Urzędu Pomiarów Kraju. Był także współorganizatorem Wydziału Geodezji w Akademii Górniczo-Hutniczej, która w 1951 r. nadała mu tytuł doktora honoris causa. Wzbogacił dorobek naukowy licznymi publikacjami z zakresu rachunku wyrównania i triangulacji Warszawy. Należał do Akademii Nauk Technicznych oraz Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Pełnił funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Astronomicznego oraz Polskiego Komitetu Międzynarodowej Unii Geodezyjno-Geofizycznej. Za wybitne zasługi został odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski w 1946 r.

Bibliografia:

J. Piłatowicz, Poczet Rektorów, tradycja i współczesność Politechniki Warszawskiej 1826–2001, wyd. I, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2001.

Edward Warchałowski (1885-1953), Sylwetki profesorów Politechniki Warszawskiej, J. Zaleski, Pracownia Historyczna BGPW, Warszawa 1985.

Rektorzy Politechniki Warszawskiej 1826-1976, red. zbiorowa, Warszawa 1976.