Urodzony: 20  grudnia 1866 r. we Włukach. Zmarły: 14 listopada 1928 r. w Warszawie.

Cmentarz Powązkowski: 217-III-14

Profesor związany z Wydziałem Chemicznym Politechniki Warszawskiej, który edukację wyższą rozpoczął w ryskiej Bałtyckiej Szkole Technicznej, początkowo na Wydziale Mechanicznym, a potem na Wydziale Chemicznym. W 1895 r. otrzymał dyplom inżyniera chemika. Pracę doktorską, która przyniosła mu światowy rozgłos, obronił w 1900 r. w Lipsku. W latach 1900-1907 był wykładowcą  Politechniki Ryskiej, gdzie w 1906 r. uzyskał  stopień docenta w Katedrze Chemii Fizycznej. Rok później został mianowany profesorem zwyczajnym w Akademii Rolniczej w Dublanach. W 1917 r. objął funkcję kierownika Katedry Chemii Nieorganicznej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.  W tym samym roku wrócił do Warszawy, wykładając chemię na Uniwersytecie Warszawskim i Politechnice Warszawskiej, której był rektorem przez dwie kadencje. Po ich upływie w latach 1919/1920-1920/1921 pełnił funkcję prorektora uczelni. W 1919 r. uzyskał mianowanie na profesora zwyczajnego. W latach 1919-1928 kierował Katedrą Chemii Nieorganicznej PW. Jego prace badawcze dotyczyły m.in. zagadnień kinetycznych, w szczególności dziedziny reakcji katalitycznych, a także składu chemicznego warstw powierzchniowych roztworów.

Poza funkcjami akademickimi angażował się w życie społeczne i polityczne. W latach 1918-1925 był m.in. członkiem Rady Stanu Królestwa Polskiego, dyrektorem Departamentu Szkolnictwa Wyższego w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, kierownikiem Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, a także twórcą, wiceprezesem i prezesem Polskiego Towarzystwa Chemicznego, członkiem Akademii Nauk Technicznych i Polskiej Akademii Umiejętności oraz Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Był również członkiem wielu polskich i zagranicznych towarzystw naukowych, a także korporacji akademickiej „Arkonia”. Za pracę społeczną i zawodową w 1923 r. został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta. Spuściznę po jego działalności dydaktycznej stanowi obszerny dwutomowy podręcznik „Chemia nieorganiczna” – jedyny przed II wojną światową podręcznik w tej dziedzinie napisany w języku polskim, wydany pośmiertnie w latach 1932-1936 przez Kasę im. J. Mianowskiego, której był za życia członkiem i wiceprezesem.

Bibliografia:

J. Piłatowicz, Poczet Rektorów, tradycja i współczesność Politechniki Warszawskiej 1826–2001, wyd. I, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2001.

Jan Wiktor Tomasz Zawidzki (1866-1928), Sylwetki profesorów Politechniki Warszawskiej, K. Sielecka, Pracownia Historyczna BGPW, Warszawa 1989.

Rektorzy Politechniki Warszawskiej 1826-1976, red. zbiorowa, Warszawa 1976.