Urodzony: 4 marca 1881 r. w Stanisławowie. Zmarły: 22 sierpnia 1952 r. w Zakopanem.

Stary Cmentarz w Zakopanem: grób 37

Wybitny polski elektrotechnik, specjalista w dziedzinie techniki wysokich napięć i miernictwa elektrycznego, profesor i rektor Politechniki Warszawskiej w okresie II wojny światowej, organizator polskiej szkoły badań nad wysokimi napięciami, działacz naukowy i społeczny. Z zamiłowania taternik, narciarz i działacz turystyczny. Studiował na Wydziale Budowy Maszyn Szkoły Politechnicznej we Lwowie (1899–1903), a następnie na Wydziale Elektrotechnicznym Politechniki w Zurychu (1903–1905). Po ukończeniu studiów odbywał praktyki zawodowe m.in. w fabryce kondensatorów elektrycznych w szwajcarskim Fryburgu i w oddziałach firmy Siemens-Schuckert w Wiedniu i we Lwowie. Od 1907 r. był adiunktem w Katedrze Elektrotechniki Szkoły Politechnicznej we Lwowie, a od 1911 r. wykładowcą elektrotechniki w lwowskiej Szkole Przemysłowej. W 1914 r. przebywał w Wyższej Szkole Technicznej w Darmstadcie, specjalizując się w technice wysokich napięć i radiotelegrafii. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich organizując oddziały łącznościowe. W latach 1917–1918 był adiutantem Rady Regencyjnej w Warszawie. Służył w Wojsku Polskim, pełniąc funkcję m.in. szefa służby łączności w Naczelnym Dowództwie oraz w Ministerstwie Spraw Wojskowych, a także komendanta Szkoły Głównej Artylerii i Inżynierii w Warszawie. W 1923 r. odszedł z wojska w stopniu pułkownika dyplomowanego.

Od października 1916 r. był związany z Politechniką Warszawską. W 1919 r. został zastępcą profesora, a w 1923 r. profesorem zwyczajnym. Do wybuchu II wojny światowej kierował Katedrą i Zakładem Miernictwa Elektrycznego, później Miernictwa Elektrycznego i Wysokich Napięć. W latach akademickich 1928/1929 oraz 1933/1934 był dziekanem Wydziału Elektrycznego oraz inicjatorem budowy Gmachu Elektrotechniki PW. Był m.in. przewodniczącym Sekcji Elektrotechnicznej Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie, a także jednym z organizatorów Stowarzyszenia Elektryków Polskich, którego w latach 1928–1929 był wiceprezesem. Pełnił funkcję sekretarza generalnego i przewodniczącego Polskiego Komitetu Elektrotechnicznego, wiceprezesa Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej oraz współzałożyciela i wiceprezesa Międzynarodowej Konferencji Wielkich Sieci Elektrycznych (CIGRE). 1 września 1939 r. objął funkcję rektora Politechniki Warszawskiej. Dzięki jego staraniom w 1940 r. na terenie uczelni uruchomiono kilka zakładów badawczych. Od 1942 r. był zastępcą dyrektora Państwowej Wyższej Szkoły Technicznej. Uczestniczył w działalności konspiracyjnej oraz wspierał tajne nauczanie. W listopadzie 1942 r. został aresztowany przez gestapo i osadzony na Pawiaku, a następnie wywieziony do obozów koncentracyjnych na Majdanku i w Dachau. Po wyzwoleniu przebywał w Belgii, współorganizując środowisko polskich inżynierów oraz Ośrodek Studiów Wyższych Polskich w Brukseli. Po powrocie do Polski w 1947 r. kontynuowała działalność naukową i dydaktyczną w PW. Od 1949 r. członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Był autorem ponad stu publikacji naukowych, w tym podręczników i monografii z zakresu elektrotechniki i techniki wysokich napięć. Odznaczony m.in. Krzyżem Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Oficerskim Orderu Polonia Restituta oraz francuską Legią Honorową.

Bibliografia:

Rektorzy Politechniki Warszawskiej 1826-1976, red. zbiorowa, Warszawa 1976.

Kazimierz Drewnowski (1881–1952), Sylwetki profesorów Politechniki Warszawskiej, E. Dudzińska, Pracownia Historyczna BGPW, Warszawa 1986.

J. Piłatowicz, Poczet Rektorów, tradycja i współczesność Politechniki Warszawskiej 1826–2001, wyd. I, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2001.