Urodzony: 7 sierpnia 1905 r. w Radomiu. Zmarły: 26 grudnia 1984 r. w Warszawie.

Cmentarz Powązkowski: kwatera 8-VI-31

Polski inżynier architekt, profesor i rektor Politechniki Warszawskiej, wybitny specjalista w dziedzinie budownictwa lotniskowego, wynalazca i nauczyciel akademicki. Wychowywał się w skromnych warunkach materialnych, stąd od wczesnych lat musiał godzić naukę z pracą zarobkową. W 1933 r. ukończył studia na Wydziale Architektury PW, uzyskując dyplom inżyniera architekta. Pracował m.in. w Ministerstwie Komunikacji, gdzie od 1930 r. do wybuchu wojny pełnił funkcję kierownika budowy lotnisk. W czasie okupacji przebywał w Warszawie, pracując m.in. w handlu, w konspiracji gromadząc materiały dotyczące polskiego lotnictwa. Po wyzwoleniu wrócił do pracy w resorcie komunikacji, a następnie w latach 1945–1948 pełnił funkcję dyrektora do spraw budowy, konserwacji i eksploatacji lotnisk w Polskich Liniach Lotniczych „Lot”.

W 1948 r. otrzymał stopień magistra nauk technicznych i rozpoczął pracę naukową na Wydziale Komunikacji PW, przechodząc przez kolejne szczeble kariery akademickiej: od adiunkta, przez zastępcę profesora i profesora kontraktowego, do profesora nadzwyczajnego w 1954 r. i profesora zwyczajnego w 1962 r. W latach 1951–1970 kierował Katedrą Budowy Lotnisk, jedynym wówczas w kraju ośrodkiem naukowym zajmującym się problematyką komunikacji lotniczej i budownictwa lotniskowego. W tym czasie był m.in. prorektorem do spraw młodzieży i pełniącym obowiązki rektora. Godność rektora Politechniki Warszawskiej sprawował od grudnia 1956 r. do końca roku akademickiego 1958/1959. W kolejnych latach był pełnomocnikiem rektora do spraw kandydatów na studia oraz członkiem Senackiej Komisji do Spraw Historii i Tradycji PW. Od 1970 r. do przejścia na emeryturę w 1975 r. kierował Zakładem Dróg i Lotnisk w Instytucie Dróg i Mostów na Wydziale Inżynierii Lądowej. Jego dorobek naukowy obejmuje ponad 70 publikacji, w tym podręczniki i monografie z zakresu budownictwa lotniskowego. Był m.in. współautorem patentu na otrzymywanie sproszkowanego szkła wodnego, rozpuszczalnego w wodzie. Współpracował z Polską Akademią Nauk i wojskami lotniczymi. Działał w gremiach ministerialnych i wielu instytucjach naukowych. Był także organizatorem uczestnikiem powojennych Kongresów Nauki Polskiej. Za swoją działalność otrzymał wiele wyróżnień w tym odznaczeń państwowych m.in. w 1954 r. Krzyż Kawalerski, a w 1959 r. Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski.

Bibliografia:

J. Piłatowicz, Poczet Rektorów, tradycja i współczesność Politechniki Warszawskiej 1826–2001, wyd. I, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2001.

Władysław Araszkiewicz (1905-1984) Sylwetki profesorów Politechniki Warszawskiej, E. Archanowicz, Pracownia Historyczna BGPW, Warszawa 1988.

Rektorzy Politechniki Warszawskiej 1826-1976, red. zbiorowa, Warszawa 1976.