Urodzony: 14 lipca1886 r. w Warszawie. Zmarły: 22 lutego 1951 r. w Warszawie.

Cmentarz Powązkowski: K-I-23/24

Polski inżynier chemik i technolog, specjalista w zakresie chemii fizycznej stosowanej, profesor i rektor Politechniki Warszawskiej.  W 1904 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim, skąd w 1905 r. został relegowany za udział w strajku studenckim. Przeniósł się do Krakowa na Uniwersytet Jagielloński, podejmując studia chemiczne. W 1910 r. uzyskał stopień doktora filozofii za pracę z zakresu nauk chemicznych. Na politechnice w Karlsruhe prowadził badania z elektrochemii, gdzie otrzymał dyplom inżyniera chemika, a następnie pracował jako asystent. Po kilku miesiąca pracy na uczelni objął stanowiska kierownika fabryki kwasu siarkowego w Bohuminie.

W 1915 r. powrócił do Polski, włączając w prace dydaktyczne na warszawskich uczelniach. W tym samym roku podjął pracę jako asystent w Katedrze Chemii Ogólnej na Politechnice Warszawskiej.  W maju 1918 r. objął kierownictwo Katedry i Zakładu Technologii Chemii Nieorganicznej PW. W 1923 r. po przeprowadzeniu pierwszej habilitacji w PW otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego chemii nieorganicznej. W 1929 r. został mianowany profesorem zwyczajnym technologii nieorganicznej. W okresie okupacji niemieckiej sprawował w zastępstwie funkcję prorektora PW, a od września 1940 r. był zastępcą zarządcy zawieszonej w działalności uczelni. Od 1942 r. wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej, aktywnie włączając się w tajne nauczanie i działalność konspiracyjną. Współpracował z Komendą Główną AK oraz z Delegaturą Rządu na Kraj, jako członek Komisji Szkół Wyższych. Wraz z prof. J. Groszkowskim brał udział w rozszyfrowaniu części niemieckiej rakiety V-2. Przewodniczył Radzie Wychowawczej Szarych Szeregów, których członkiem był jego syn Tadeusz Zawadzki „Zośka”. Po wyzwoleniu brał czynny udział w odbudowie i organizacji Wydziału Chemicznego PW. W 1947 r. został doktorem honoris causa PW. Profesor Zawadzki opublikował ponad 100 prac naukowych, dotyczących m.in. technologii związków glinowych, siarkowych i kinetyki chemicznej. Opracował metodę otrzymywania czystego tlenku glinu z polskich glin i kaolinów. Ściśle współpracując z przemysłem oraz wieloma towarzystwami naukowymi w kraju i za granicą pełnił m.in. funkcje prezesa Polskiego Towarzystwa Chemicznego oraz wiceprezesa Akademii Nauk Technicznych. W 1928 r. został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta.

Bibliografia:

J. Piłatowicz, Poczet Rektorów, tradycja i współczesność Politechniki Warszawskiej 1826–2001, wyd. I, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2001.

Józef Zawadzki (1886-1951), Sylwetki profesorów Politechniki Warszawskiej, J. Sielecka, Pracownia Historyczna BGPW, Warszawa 1987.

Rektorzy Politechniki Warszawskiej 1826-1976, red. zbiorowa, Warszawa 1976.