Urodzony: 28 marca 1930 r. we Włodzimierzu Wołyńskim. Zmarły: 15 listopada 2021 r. w Warszawie.

Cmentarz Powązkowski: Wprost 284D-2-13

Polski inżynier chemik, profesor i rektor Politechniki Warszawskiej, wieloletni nauczyciel akademicki i organizator życia naukowego, aktywny działacz PZPR. Studia wyższe ukończył w 1956 r. na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej. Rok wcześniej rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w Katedrze Technologii Organicznej PW. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1960 r. Habilitował się w 1965 r. w zakresie technologii chemicznej i organicznej na Politechnice Gliwickiej. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1970 r., a profesora zwyczajnego w 1975 r. W pracy naukowej zajmował się m.in. związkami metaloorganicznymi, katalizatorami homogennymi, mechanizmami reakcji z metalami. Jednocześnie na Politechnice Warszawskiej pełnił wiele funkcji organizacyjnych. W latach 1969–1971 sprawował funkcję dziekana Wydziału Chemicznego PW. W 1970 r. został dyrektorem Instytutu Chemii i Technologii Organicznej (do 1973 r.). Przez następne lata był kierownikiem Zakładu Katalizy Homogennej i Chemii Metaloorganicznej. W wrześniu 1973 r. objął godność rektora Politechniki Warszawskiej. Funkcję tę sprawował do 1981 r. Podczas sprawowania przez niego kolejnych kadencji nastąpił szybki rozwój kadry naukowo-dydaktycznej PW oraz powołano w uczelni instytuty na prawach wydziałów. W 1976 r. przewodniczył obchodom 150-lecia wyższego szkolnictwa technicznego w Warszawie. Dwa lata później z jego inicjatywy powstało Muzeum Politechniki Warszawskiej.

Profesor Pasynkiewicz współpracował z wieloma placówkami naukowymi zarówno w kraju jak i za granicą w tym z ośrodkami niemieckimi i amerykańskimi uczelniami. Był m.in. członkiem krajowym - korespondentem Polskiej Akademii Nauk, członkiem Polskiego Towarzystwa Chemicznego i przewodniczącym Sekcji Chemii Metaloorganicznej PTCh, członkiem Federacji Europejskich Towarzystw Chemicznych oraz członkiem Międzynarodowego Komitetu Doradczego Konferencji Chemii Metaloorganicznej. W latach 1959-1995 opatentował ponad 40 wynalazków. Był także autorem wielu publikacji i ponad 220 artykułów. Jego osiągnięcia zostały wyróżnione w 1975 r. Francuskimi Palmami Akademickimi, a w Niemieckiej Republice Demokratycznej – Medalem Akademii Nauk NRD. W Polsce otrzymał m.in. w 1964 r. Złoty Krzyż Zasługi, a w 1974 r. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

Bibliografia:

J. Piłatowicz, Poczet Rektorów, tradycja i współczesność Politechniki Warszawskiej 1826–2001, wyd. I, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2001.

Rektorzy Politechniki Warszawskiej 1826-1976, red. zbiorowa, Warszawa 1976.