Urodzony: 4 października 1871  r. w Niechcicach. Zmarły: 8 grudnia 1917 r. w Warszawie.

Cmentarz Powązkowski: J-III-12

Naukowiec związany z Wydziałem Mechaniczno Technologicznym Politechniki Warszawskiej, dyplom inżyniera technologa uzyskał na Wydziale Mechanicznym Instytutu Technologicznego w Petersburgu w 1897 r. Po ukończeniu studiów pracował m.in. w dziale kotłowym oraz ogrzewnictwa w warszawskich zakładach przemysłowych. W  1903 r. został współwłaścicielem fabryki mechanicznej „St. Patschke i S-ka”, która jako pierwsza w rosyjskim zaborze zajęła się budową generatorów gazu ssanego. W 1906 r. objął Katedrę Ogrzewnictwa i Chłodnictwa w szkole Mechaniczno-Technicznej H. Wawelberga i S. Rotwanda, gdzie wykładał ogrzewanie centralne i przewietrzanie. Był członkiem m.in. Stowarzyszenia Techników w Warszawie, Towarzystwa Kursów Naukowych i wykładowcą termodynamiki. Aktywnie działał w komitetach redakcyjnych czasopism technicznych w tym „Przeglądu Technicznego”.

W 1914 r. włączył się w opracowanie statutu przyszłej politechniki w ramach Sekcji Politechnicznej Towarzystwa Kursów Naukowych. W 1915 r. zaangażował się w działalność Towarzystwa Bratniej Pomocy, którego przez rok był opiekunem. W tym samym roku objął funkcję dziekana Wydziału Budowy Maszyn i Elektrotechnicznego, sprawując ją  do momentu wyboru na rektora Politechniki Warszawskiej. Funkcję tę sprawował od roku akademickiego 1916/1917. 7 października 1916 r. odbyła się pierwsza uroczysta immatrykulacja studentów. Rok później, 1 października 1917 r. dzięki jego odważnej postawie wobec władz niemieckich i wsparciu strajkujących studentów, cały zarząd nad szkolnictwem, w tym szkolnictwem wyższym, został przekazany przez okupanta Departamentowi Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, podlegającemu Radzie Regencyjnej. W kadencji 1917/1918, którą sprawował do końca życia, uczelnia funkcjonowała na podstawie nowego statutu PW, który eliminował zależność uczelni od władz okupacyjnych i umacniał autonomię uczelni. Stanisław Patschke pracę na Politechnice Warszawskiej łączył z działalnością społeczną w Komitecie Obywatelskim m.st. Warszawy. W 1917 r. został zastępcą radnego, pracując równocześnie w Departamencie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Tymczasowej Rady Stanu.

Bibliografia:

J. Piłatowicz, Poczet Rektorów, tradycja i współczesność Politechniki Warszawskiej 1826–2001, wyd. I, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2001.

Rektorzy Politechniki Warszawskiej 1826-1976, red. zbiorowa, Warszawa 1976.