Urodzony: 3 maja 1893 r. w Warszawie. Zmarły: 17 lipca 1970 r. w Warszawie.

Cmentarz Powązkowski: 225-VI-18

Polski inżynier dróg i mostów, profesor nauk technicznych, rektor Politechniki Warszawskiej, twórca dyscypliny naukowej – technologii i organizacji budowy. W 1911 r. rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Szkoły Politechnicznej we Lwowie, które przerwał wybuch I wojny światowej. W 1917 r. podjął studia na Wydziale Inżynierii Budowlanej Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1921 r. uzyskując dyplom inżyniera dróg i mostów. W latach 1918–1920 służył w Wojsku Polskim. Pracę zawodową rozpoczął w 1922 r. w Poznaniu w Towarzystwie Robót Inżynierskich. Projektował m.in. fabrykę kotłów parowozowych oraz mosty i wiadukty. Od 1924 r. pracował w Towarzystwie Akcyjnym Zakładów Przemysłowych Budowlanych m.in. jako dyrektor techniczny robót na lotnisku w Dęblinie oraz tunelu kolejowego linii średnicowej w Warszawie. Okres okupacji spędził w Warszawie, pracując w przedsiębiorstwie budowlanym. Po upadku powstania przebywał w przebywał w Bochni i Krakowie, zajmując się pracą naukową. W 1945 r. powrócił do stolicy i rozpoczął wykłady w PW z organizacji i administracji budowy, kontynuując działalność zawodową w przemyśle budowlanym.

W 1949 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych, w 1950 r. habilitację. Od października 1950 r. był kontraktowym profesorem nadzwyczajnym oraz organizatorem pierwszej w Polsce Katedry Organizacji i Administracji Budowy, od 1952 r. Katedry Organizacji i Mechanizacji Budowy, którą kierował od 1952 r. W 1954 r. otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego, a w 1962 r. profesora zwyczajnego. W latach 1951/1952–1953/1954 pełnił funkcję dziekana Wydziału Budownictwa Przemysłowego PW. W latach 1954-1956 sprawował godność rektora Politechniki Warszawskiej. Kierował opracowaniem i realizacją projektu organizacji budowy Huty „Warszawa”. Był m.in. członkiem Komitetu Inżynierii Lądowej Polskiej Akademii Nauk oraz współzałożycielem Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa. Aktywnie działał na rzecz współpracy środowiska naukowego z ruchem racjonalizatorskim. Jego dorobek publikacyjny obejmuje m.in. liczne artykuły poświęcone technologii i organizacji budowy. Za swoją działalność został odznaczony m.in. w 1952 r. Złotym Krzyżem Zasługi, w 1955 r. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz w 1965 r. Orderem Sztandaru Pracy II klasy. Był laureatem Nagrody Państwowej z 1952 r.

Bibliografia:

J. Piłatowicz, Poczet Rektorów, tradycja i współczesność Politechniki Warszawskiej 1826–2001, wyd. I, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2001.

Aleksander Julian Dyżewski (1893-1970), Sylwetki profesorów Politechniki Warszawskiej, P. Szymański, Pracownia Historyczna BGPW, Warszawa 1990.

Rektorzy Politechniki Warszawskiej 1826-1976, red. zbiorowa, Warszawa 1976.