Urodzony: 5 sierpnia 1852 r. w Teodozji nad Morzem Czarnym.
Zmarł według różnych źródeł w: 1917 r., 1925 r., 1941 r., 1944 r.

Rosyjski uczony zajmujący się petrografią i mineralogią, profesor Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego oraz pierwszy dyrektor Warszawskiego Instytutu Politechnicznego. Pochodził z rodziny o szwajcarskich korzeniach. Studia ukończył na Uniwersytecie w Dorpacie, gdzie w 1875 r. uzyskał stopień kandydata mineralogii. W macierzystej uczelni  pracował jako starszy asystent. W 1878 r., po naukowej wyprawie badawczej na Kaukaz, uzyskał stopień magistra. W 1880 r. obronił doktorat w dziedzinie petrografii i w tym samym roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Warszawskiego. Na uczelni tej pracował przez wiele lat, pełniąc również funkcje administracyjne. Był sekretarzem m.in. Wydziału Fizyczno-Matematycznego UW, a od 1894 r., przez siedem lat, jego dziekanem. W 1885 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Był m.in. członkiem korespondentem Petersburskiej Akademii Nauk oraz Petersburskiego Towarzystwa Przyrodoznawców.

W latach 1897-1898 należał do grona osób zaangażowanych w utworzenie Warszawskiego Instytutu Politechnicznego oraz jego budowę. 8 czerwca 1898 r. ukazał się dekret carski zatwierdzający działalność tej rosyjskojęzycznej uczelni, przekształconej w 1915 r. w polskojęzyczną Politechnikę Warszawską. Lagorio objął funkcję dyrektora Instytutu. W tym czasie dał się poznać jako osoba życzliwie nastawiona wobec polskich studentów. Przyczynił się m.in. do wprowadzenia bardziej elastycznego systemu przedmiotów oraz zniesienia egzaminów całokursowych. Z funkcji dyrektora został odwołany w sierpniu 1906 r., kiedy działalność Instytutu została zawieszona w związku z protestami studentów i pracowników domagających się nadania uczelni polskiego charakteru. W kolejnych latach przebywał za granicą pełniąc m.in. funkcję kierownika wydziału naukowego w Ministerstwie Handlu i Przemysłu w Petersburgu. W trakcie swojej kariery naukowej i organizacyjnej został uhonorowany wieloma rosyjskimi odznaczeniami, w tym Srebrnym Medalem cara Aleksandra III.

Bibliografia:

J. Piłatowicz, Poczet Rektorów, tradycja i współczesność Politechniki Warszawskiej 1826–2001, wyd. I, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2001.

Rektorzy Politechniki Warszawskiej 1826-1976, red. zbiorowa, Warszawa 1976.

L. Buszkowski red., Wspomnienia byłych studentów Politechniki Warszawskiej z pierwszych lat jej istnienia (1898-1905), Warszawa: Koło Inżynierów Wychowańców Politechniki Warszawskiej przy Stowarzyszeniu Techników Polskich, 1935.

Zdjęcie: Wikimedia Commons, public domain.