Urodzony: 20 kwietnia 1871 r. we wsi Moszczance. Zmarły: 1 września 1945 r. w Łodzi.

Cmentarz Powązkowski: 91-I-26/27

Wybitny polski inżynier, profesor oraz rektor Politechniki Warszawskiej, uznawany za pioniera polskiej nauki o melioracji. Z wyróżnieniem ukończył studia na Politechnice Ryskiej na wydziałach: inżynieryjnym i mechanicznym. W czasie studiów należał do korporacji akademickiej „Arkonia”. Po studiach pracował jako inżynier mechanik w warszawskich zakładach, m.in. w gazowni miejskiej i papierni. Z czasem jego zainteresowania skupiły się na inżynierii rolnej, ze szczególnym uwzględnieniem problematyki wodno-melioracyjnej. W latach 1907–1920 pełnił funkcję dyrektora Warszawskiego Towarzystwa Melioracyjnego. Równolegle do pracy zawodowej zajął się działalnością dydaktyczną, prowadząc m.in wykłady z melioracji na Kursach Przemysłowo-Rolniczych i w Towarzystwie Kursów Naukowych.

W 1915 r. uczestniczył w pracach nad uruchomieniem Politechniki Warszawskiej, gdzie został wykładowcą melioracji rolnych. W maju 1919 r. otrzymał nominację na profesora zwyczajnego. W latach 1917–1924 pełnił funkcję dziekana Wydziału Inżynierii Wodnej, a następnie, w latach 1921–1924, został pierwszym dziekanem nowo powstałego Wydziału Mierniczego. W latach 1924/1925 oraz 1925/1926 sprawował godność rektora Politechniki Warszawskiej, a następnie w latach 1926–1928 prorektora uczelni. Przez cały okres międzywojenny kierował Katedrą Melioracji Rolnej. W czasie pełnienia przez niego funkcji rektora, odbyła się w uczelni pierwsza uroczystość wręczenia pierwszych tytułów doktora honoris causa. W tym samym roku, w listopadzie, na jego ręce został przekazany przez prezydenta Stanisława Wojciechowskiego sztandar Politechniki Warszawskiej ufundowany przez Stowarzyszenie Techników Polskich. Profesor Skotnicki wniósł duży wkład w rozwój Biblioteki Głównej PW. Jego dorobek obejmuje około 80 publikacji, w tym podręcznik „Nauka melioracji” z 1925 r., będący pierwszą polską pracą w tej dziedzinie. Był redaktorem naczelnym „Przeglądu Melioracyjnego” oraz członkiem wielu krajowych i międzynarodowych komisji technicznych. Zaprojektował pierwszą w Polsce Melioracyjną Stację Doświadczalną w Kościelcu. W 1935 r. został uhonorowany Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta. Podczas II wojny światowej pozostał w Warszawie, gdzie od kwietnia 1942 roku wykładał w konspiracyjnej Państwowej Wyższej Szkole Technicznej.

Bibliografia:

J. Piłatowicz, Poczet Rektorów, tradycja i współczesność Politechniki Warszawskiej 1826–2001, wyd. I, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2001.

Czesław Skotnicki (1871-1945), Sylwetki profesorów Politechniki Warszawskiej, J. Kubiatowski, Pracownia Historyczna BGPW, Warszawa 1985.

Rektorzy Politechniki Warszawskiej 1826-1976, red. zbiorowa, Warszawa 1976.