Urodzony: 21 grudnia 1871 r. w Petersburgu. Zmarły: 22 stycznia 1951 r. w Gdańsku.

Cmentarz Powązkowski: 236-VI- 28/29

Był wybitnym uczonym, inżynierem elektrykiem, uznawanym za jednego z pionierów polskiej elektrotechniki, profesorem oraz rektorem Politechniki Warszawskiej.  W 1894 r. ukończył studia na Wydziale Fizyko-Matematycznym tamtejszego Uniwersytetu Petersburskiego. Był pierwszym absolwentem petersburskiego Instytutu Elektrotechnicznego (IE), gdzie w 1903 r. otrzymał dyplom inżyniera elektryka. W tym samym instytucie prowadził ćwiczenia z laboratorium pomiarów elektrotechnicznych. W 1915 r. uzyskał stopień adiunkta - odpowiednik doktoratu - a w 1918 r.  został profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem Katedry Elektrotechniki Ogólnej na IE, pełniąc tam również funkcję prorektora.

W 1919 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie w lutym 1920 r. objął Katedrę Elektrotechniki PW jako profesor zwyczajny. Sprawował funkcję rektora Politechniki Warszawskiej w latach 1921-1923. W kolejnym roku akademickim pełnił funkcję prorektora. Był organizatorem struktur wydziałowych: pełnił funkcję dziekana Wydziału Budowy Maszyn i Elektrotechniki w roku akademickim 1920/21, był pierwszym dziekanem Wydziału Elektrotechnicznego: w 1921 r. oraz dziekanem Wydziału Elektrycznego w latach 1929-1933. Do jego kluczowych osiągnięć organizacyjnych zaliczyć można: doprowadzenie do uzyskania przez uczelnię prawa nadawania stopni naukowych w 1921 r., organizację laboratorium aerodynamicznego, co dało początek późniejszemu Oddziałowi Lotniczemu, ustanowienie obowiązującego do dziś godła uczelni. Jego dorobek obejmuje ponad 30 skryptów i podręczników. W 1935 r. opublikował pionierskie dzieło „Teoria prądów zmiennych”, które było pierwszą polską książką na ten temat i przez dekady służyło jako podręcznik akademicki. Był członkiem wielu prestiżowych organizacji, m.in. Akademii Nauk Technicznych, Towarzystwa Naukowego Warszawskiego oraz członkiem honorowym Stowarzyszenia Elektryków Polskich. W 1933 r., w wyniku podpisania „protestu brzeskiego”, został pozbawiony katedry i zmuszony do przejścia na emeryturę, choć do 1939 r. kontynuował wykłady na Wydziale Architektury. Podczas okupacji hitlerowskiej organizował pomoc dla pracowników naukowych w ramach Rady Głównej Opiekuńczej w Milanówku. Po wojnie, od października 1945 r., współtworzył Politechnikę Gdańską, gdzie objął Katedrę Elektrotechniki Teoretycznej. Za swoje zasługi w 1938 r. został odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta.

Bibliografia:

Leon Jan Bolesław Staniewicz (1871-1951), Sylwetki profesorów Politechniki Warszawskiej, E. Dudzińska, Pracownia Historyczna BGPW, Warszawa 1989.

Rektorzy Politechniki Warszawskiej 1826-1976, red. zbiorowa, Warszawa 1976.