Urodzony: 21 czerwca 1879 r. w Kielcach. Zmarły: 29 kwietnia 1944 r. w Warszawie.

Cmentarz Powązkowski: 139-V-3

Polski chemik, ceniony za wkład w rozwój polskiej dydaktyki chemicznej i badania nad związkami siarki, profesor oraz rektor Politechniki Warszawskiej, absolwent Wydziału Fizyczno-Matematycznego Uniwersytetu Warszawskiego. Studia ukończył w 1901 r., uzyskując stopień kandydata nauk przyrodniczych. Do czasu uzyskania w 1911 r. stopnia magistra chemii, realizował studia uzupełniające w Związkowej Wyższej Szkole Technicznej w Zurychu, a także pracował w Katedrze Chemii Organicznej UW oraz jako wykładowca uniwersytecki i pedagog w szkołach średnich oraz na kursach wyższych.

Z Politechniką Warszawską związał się w 1915 r. jako wykładowca chemii ogólnej, którą wykładał również na Uniwersytecie Warszawskim. W 1917 r. został członkiem komisji opracowującej nowe statuty dla UW i PW. W latach 1917-1919 sprawował funkcję dziekana Wydziału Chemii PW. W kwietniu 1919 r. uzyskał nominację na profesora nadzwyczajnego, w czerwcu 1920 r. na profesora zwyczajnego chemii ogólnej, w 1926 r. na profesora zwyczajnego chemii organicznej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. jako ochotnik. Kilka lat po jej zakończeniu został wybrany na funkcję rektora Politechniki Warszawskiej, którą pełnił dwukrotnie w latach: 1926/1927, 1927/1928. W roku akademickim 1928/29 sprawował funkcję prorektora PW. Był cenionym pedagogiem i badaczem w obszarach działania m.in. siarkowodoru i selenowodoru. Opublikował ponad 30 prac naukowych, kilkadziesiąt artykułów do „Wielkiej Encyklopedii Ilustrowanej” oraz podręcznik „Wykład chemii organicznej” (1926–1929), który zadedykował studentom. Był m.in. członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Chemicznego (1919 r.) oraz członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Równolegle prowadził działalność społeczną będąc członkiem, a później wiceprezesem, Komitetu Kasy im. J. Mianowskiego. W 1928 r. został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta oraz Złotym Krzyżem Zasługi.  W czasie II wojny światowej prowadził zajęcia na tajnych kompletach, a od 1942 r. w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej.

Bibliografia:

J. Piłatowicz, Poczet Rektorów, tradycja i współczesność Politechniki Warszawskiej 1826–2001, wyd. I, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2001.

Ludwik Szperl  (1879-1944), Sylwetki profesorów Politechniki Warszawskiej, K. Sielecka, Pracownia Historyczna BGPW, Warszawa 1984.

Rektorzy Politechniki Warszawskiej 1826-1976, red. zbiorowa, Warszawa 1976.